Vakanties

Vandaag staat er voor het eerst geen lange rit op het programma. De rit vandaag gaat slechts naar Uluru (Ayers Rock) en Kata Tjuta (de Olgas). Helemaal rustig hebben we het niet, want we hebben de zonsopkomst bij Uluru bekeken. En de zon slaapt niet uit, dus wij vandaag ook niet.

Om 5:30 ging de wekker. We zijn opgestaan en naar de ingang van het park gereden. Gisteren was ons aangeraden om om 6:30 te vertrekken, en vandaag bleek waarom, het park ging niet eerder open. We hebben na het kopen van de toegangstickets dus een tijdje staan wachten voor een dichte slagboom. We waren wel de eersten.
Toen de slagboom open ging zijn we in kolone naar het punt gekeken van waar de zonsopgang het mooist te zien was. Dit punt was niet meer dan een plek langs de weg om te parkeren, maar mooi wel dat er honderden mensen op een rij stonden te kijken naar die bekende grote rode rots. We stonden er al om iets voor zevenen, en langzaam werd de rots steeds lichter en roder tot rond 7:30 de rots wel licht leek te geven (Sjoerd’s woorden: “Krek ‘nen gloeilamp in den woestijn”). Het was erg mooi, en zeker de moeite van het vroege opstaan waard.
We zijn hierna naar het bezoekerscentrum gereden en hebben hier eerst maar eens ontbeten. Daarna zijn we binnen gaan kijken. Hier werden de legendes van de aboriginals over de rots uitgelegd. Uluru is voor hun zeer heilig, je mocht dan ook in het bezoekerscentrum en op bepaalde plekken bij de rotsen geen foto’s maken.
Hierna zijn we naar het begin van een wandelroute om de rots heen gelopen. Marianne beloofde iedereen een t-shirt als ze om de rots heen zouden lopen. Iedereen is dit gelukt, toch wel goed als je bedenkt dat het best warm was, en de wandeling toch nog wel 9 kilometer was. Bij terug komst was dus bijna iedereen ook wel bekaf.
Om de beloofde t-shirts (met daarop de tekst “I chose to walk around Uluru, not climb it”) op te halen zijn we weer terug gereden naar het bezoekerscentrum. Daar hebben we in de camper ook geluncht. De tekst op het shirt slaat op de wens van de aboriginals dat de bezoekers Uluru niet beklimmen. Het kan wel, maar ze hebben het liever niet, want voor hun is deze plek erg heilig. Niet alleen dat, het is ook nog eens erg gevaarlijk, en vandaag was de track naar boven dan ook gesloten vanwege de harde wind.
Na de lunch zijn we naar Kata Tjuta gereden, vergelijkbare rotsen 50 kilometer verderop. Hier zijn Sjoerd, Roxana en Henk vertrokken voor nog een lange en zware wandeling, Marianne en Sara zijn achtergebleven in de camper.
Bij terugkomst van de wandelaars zijn we terug gereden naar de camping. ’s Avonds hebben we gezellig de was gedaan. De stroom was weer op, dus vroeg naar bed!